De Groene Tulp

Tulipa Evergreen foto MvL

Na de Groene Jas, de Groene Tulp. De Groene tulp wandelt natuurlijk niet, maar ik beleef er veel plezier aan. Het is net of de bloem elke dag iets verzint om mijn aandacht te trekken. Dan is het een paar druppels water in de palm van haar blad en dan is het een vleugje geel in een van haar bloembladen. Altijd subtiel., maar elegant. Tja, je moet wat als je tussen al je gekleurde collegae staat.

De Groene Jas

Met de Groene Jas op stap is een feest. De kleur stemt al vrolijk. Bovendien is de bewoner van de jas een opgewekte snuiter. De jas valt op en roept reacties op, vooral in de stad, meestal positief: “Meneer, wat een mooie jas heeft u aan”. De jas knikt, glimlacht en loopt rustig door met de rug gestrekt. Dat laatste gaat niet vanzelf, maar met de handen op de rug lukt het aardig.

In Het Amsterdamse Bos kleurt de jas een met de natuur. Net zo groen als het gras en de bladeren van de wilgen langs het pad. De vogels tjilpen: “wat een rare vogel is dat”.

Truus in bloemenletters


Narcissen als eerbetoon aan Truus van Lier aan de Catharijnesingel Utrecht (© 2016 Kattenkruid – Eigen werk)

De naam Truus deed mij meteen denken aan m’n moeder. Haar echte naam was Geertruida Alberdina, maar niemand noemde haar zo. M’n tweelingbroer en ik plaagden haar met die naam. We zongen dan het lied van Alexander Curly en veranderende Guus in Truus. Het lied paste haar niet alleen omdat ze Groningse was, maar ook omdat ze van gekke dingen hield.

“Truus kom naar huus want de koeien staan op spring’n
De varkes mutt’n vret’n en ’t hooi moet van ’t land 
Truus kom naar huus want daar ‘beuren rare ding’n …….

De gele narcisletters die in Utrecht aan de Catharijnesingel bloeien, hadden natuurlijk niets met onze moeder te maken, maar met wie dan wel? Het blijkt een oorlogsmonument te zijn. Normaal hebben zulke monumenten iets zwaars, maar de bloemenletters van Truus zien er zo lief en licht uit. En toch, door al z’n eenvoud een ferm gebaar.

Het bloemenmonument is voor Truus van Lier, een rechtenstudent en verzetsstrijdster uit de Tweede Wereldoorlog. Ze was lid van van de verzetsgroep C-6 en werkte als koerierster, smokkelde wapens, bracht joden naar onderduikadressen. Een moedige vrouw. In 1943 is zij op 22-jarige leeftijd geëxecuteerd in concentratiekamp Sachsenhausen. Dit omdat ze een beruchte Utrechtse hoofdcommissaris van politie had doodgeschoten. De NSB’er, zocht zeer actief naar ondergedoken Joden. Omdat er geen enkel monument was voor Truus van Lier, besloot de heer Tommie Hendriks om een ‘bloemenmonument’ voor haar te planten en te onderhouden. Sinds vorig jaar heeft Frank de Munnik het stokje overgenomen. Sinds negen jaar siert, in de lente, haar naam de berm van de Catharijnesingel. Daardoor weten steeds meer mensen wie Truus van Lier was. Een mooi eerbetoon. Acht uur vanavond denk ik even aan Truus.

Art Brut

Afbeeldingsresultaat voor aloise corbaz
Detail gebloemde kus in gouache van Aloïse Corbaz          foto Atelier de numérisation

Art Brut is iets anders van opzet dan de Tefaf. Dit geldt zowel voor de kunstwerken als voor de bezoekers. Op de Tefaf in Maastricht lopen veel ‘sjieke’ mensen met extravagante kleding of dure sieraden rond. Naast de kunst is het dan ook zeer de moeite waard om mensen te kijken. Als je tenminste van wat gekkigheid houdt.

Art Brut is net iets anders. Daar zie verrassende kunst van mensen met een bijzondere achtergrond. De een heeft in de gevangenis gezeten, de ander in een psychiatrische instelling, maar hun kunst is met een gedrevenheid gemaakt. Het spat van de doeken af.  Het was Jean Dubuffet die deze spontane kunst verzamelde en voor het eerst in 1949 in Parijs exposeerde. De culturele elite stond even op z’n kopf.  Dubuffet wilde de manier van kijken naar kunst vernieuwen. Weg van de gebaande paden: de gevestigde uitgangspunten, de academische blik en standaarden moesten wijken voor de nieuwe spontane kunst door onbekende kunstenaars zonder enige vorm van kunstopleiding.

De gebloemde kus is geschilderd door Aloïse Corbaz (1886-1964). Zij  werkte als gouvernante aan het hof van Willem II en werd heimelijk verliefd op de keizer.  Zo erg zelfs, dat ze een ingebeelde liefdesaffaire met hem kreeg. Wanneer ze later in een inrichting terecht komt, begint ze kunst te maken.

De expositie van Dubuffet is te zien in het Outsider Art Museum in de Hermitage (t/m 25 september 2019).  Er lopen daar geen gekke mensen (zoals op de Tefaf) rond, maar de kunst is er even mooi.

Hello, goodbye boom

libanese boom bingerden juni 2018
Libanese Ceder op landgoed Bingerden          Foto MvL

Afkomstig uit het gebergte van Libanon waar hij de koning van de bomen wordt genoemd, staat in Nederland op het landgoed Bingerden een exemplaar heel mooi te wezen.  Dit is bijzonder want de Libanese ceder is zeldzaam, wordt zelfs met uitsterven bedreigd. Allemaal door de klimaatverandering, gebrek aan water en nieuwe insecten die het jonge groen wegvreten. De Libanese regering doet er alles aan om de boom te behouden door 40 miljoen nieuwe bomen aan te planten. Dat zie ik de Nederlandse regering niet zo snel doen met de Nederlandse eik of berk. Nou staan deze twee iconen ook niet op de Nederlandse vlag, terwijl de Ceder  wel de Libanese vlag siert.

Onderzoekers van de universiteit van Wageningen voorspellen dat de eik en de berk wellicht uit onze bossen verdwijnen. Hoezo dat? Nou, ook als gevolg van de klimaatverandering. Het wordt te warm in Nederland. De eik laat zijn bladeren en eikels in de zomer vallen alsof het herfst is. Hij voelt zich hiertoe genoodzaakt om zo min mogelijk water te laten verdampen. Dat betekent dat hij deze zomer niet groeit. Als dat volgende zomers weer gebeurd, dan legt hij uiteindelijk het loodje. Dit geldt ook voor de berk, die kan evenmin tegen te veel warmte.

Het goede nieuws is, dat er nieuwe soorten voor terugkomen. Bomen die goed tegen de warmte kunnen. Stel je voor dat wij over enkele tientallen jaren, vanuit de Nederlandse Antillen, de divi divi boom op onze stranden hebben staan. Prachtig toch?!

DIVI BOOM 2018 aruba
Divi divi boom op Aruba                foto MvL

 

 

 

Van Paardenbloem naar Pluizenbol

IMG_6371

Paardenbloem                   foto MvL

De paardenbloem (taraxacum officinale) is een onderschatte bloem. Het zijn eigenlijk duizenden bloemetjes op een steel. Eerst is hij geel en dan opeens is het een pluizenbol met aan elke pluis een vrucht met zaadjes erin. Hoe zit dat?

Nadat de bloemen door bijen zijn bestoven, sluiten de gele blaadjes zich tot een bol, de blaadjes verwelken en er verschijnen pluizen.  Hierin zitten de zaden. De zon laat de pluizenbol openen, klaar om op reis te gaan. Een flinke windvlaag doet het pluizenzaadje door de lucht zweven op reis naar een nieuwe bestemming. Eenmaal op de grond met een regenbuitje erover, kiemt het zaadje uit tot een nieuwe paardenbloem. Eerst de groene bladeren en dan weer de gele bloemen.

Studio Drift, een kunstenaars collectief, heeft de bloem op waarde weten te schatten en haar super goed belicht. Het werk van Studio Drift is bijzonder en laat zich moeilijk definiëren. Hun kunst is technisch, bewegelijk en biologie speelt een belangrijke rol. De relatie natuur-mens-technologie staat vaak centraal in hun werk.

Een van hun eerste projecten, Fragile Future, is een serie lichtsculpturen met pluizenbollen van paardenbloemen rondom ledlampjes. In het Stedelijk Museum kan je het nu zien. Ongelofelijk mooi! Een aanrader voor een ieder.

Tip: ga vrijdagavond dan zijn er weinig mensen in het museum en kan je je in alle rust je laten overrompelen door de pluizenbollen.

Pluizenbol Studio Drift
Studio Drift Stedelijk Museum A’dam 2018

Mooie ogen

IMG_0602
Suzanne met de mooie ogen                                   foto MvL

” Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente”, een vrolijke hit uit de jaren ’90. De lente van 2018 is zeker vrolijk, het voelt als een zomer die nooit over zal gaan, terwijl de zomer nog moet beginnen.

Van Suzanne- , trouwens ook een hit (maar dan uit de jaren ’80), met-de-mooie-ogen  (Thunbergia) word ik ook vrolijk. Haar inktzwarte ogen in de witte kroonbladen blijven je aandacht trekken.

Het is een eenjarige plant die graag in de zon staat, maar het ook goed blijft doen half in de schaduw. Het is een snelle klimmer, die goed ondersteunt moet worden. Zorg er voor dat zij goed te drinken krijgt, dan heb je een lange zomer plezier van haar mooie ogen.

 

De oude bloem

magnolia 2018
Magnolia                 foto MvL

Bloemen laten zich moeilijk vangen. Zeker niet in een fossiel, ze vergaan te makkelijk. Een gevallen bloem verwelkt binnen een paar dagen. Tekort om in steen vast gelegd te worden. Nee, de beenderen van een beestje of mens zijn daar veel geschikter voor. Toch hebben ze een kleine 100 miljoen jaren geleden een fossiel gevonden met een bloem afbeelding van de Archaeanthus.  Deze lijkt een beetje op de magnolia, vind je niet?

Afbeeldingsresultaat voor fossiel van de Archaeanthus

Magnolia behoort tot een van de eerste bloemplanten en is dus een van de oudste bloemen. Daarvoor waren er al de varens en de coniferen die het plantenrijk groen kleurden, tenminste op het vaste land. In het water had je de algen en de wieren. De magnolia mag dan stok oud zijn, ze is en blijft een elegante bloem. Jammer dat ze zich zo kort laten zien, maar ja, je kan niet alles hebben.

Kandelaberen III

Kaars boom
                                                         Tekening Machteld Grunwald

Boom wat zie jij eruit?
Waar zijn al je takken?
En je bladeren?

Wat is er gebeurd?
Ik ben ge-kan-de-laberd,
Ge-wat?

Zet een paar kaarsen op je takken
dan ben je net een reuze kandelaar.
Wat zeg je dat mooi,
daar komt het woord ‘kandelaberen’ vandaan.

Ik zie er nu niet uit,
maar als de lente straks komt,
krijg ik mijn bladeren terug.
En zul je omkijken, hoe mooi ik ben.

 

 

Lente klokje

FullSizeRender (28)
lente klokje                                  foto MvL

Noem mij geen sneeuwklokje, want dat ben ik niet. Ik ben een lenteklokje (leucojum vernum) en sta hier heel mooi te wezen tussen een dorre bende bladeren. Die bladeren kunnen wel eens worden opgeruimd!

Hoewel ik een van de vroeg bloeiers ben, is het sneeuwklokje me altijd voor. Maar zonder gele stippels, die zijn echt van mij. Ik heb ook nog een zus, Zomerklokje (leucojum aestivum), maar zij laat zich pas later zien. Ze ligt nu nog lekker te ronken onder de grond en komt pas bij in mei. Ze is een stuk groter en heeft meer bloemen aan haar steel, maar verder lijken we veel.