Klein Arboretum

Aboretum Amstelveen
Voormalig Arboretum Amstelveen                   foto MvL

Net over de grens van Amsterdam ligt het kleinste arboretum wat ik ken. Nu ken ik er niet veel, maar in vijf minuten liep ik er doorheen. Net lekker voor een korte pauze. Ik heb het net ontdekt, het is een voormalig arboretum van de VU, die de bomenverzameling had aangelegd voor onderzoek. Nu is het van de gemeente Amstelveen die er een parkje van heeft gemaakt, maar de bijzondere bomen,  waaronder een Alnus Spaethii uit 1894 en een Toona Sinensis staan er natuurlijk nog.

Het ligt vlakbij Nest, een gebouw waar ondernemers voor een niet al te hoge prijs werkruimtes huren. Ik ben daar 1 dag in de week om al het werk dat ik de rest van de week voor me uitschuif af te ronden. Dat werkt goed, evenals de korte pauzes

Terug naar de rust

Gerelateerde afbeelding
Bron premium Switzerland                 

Gisteren kwam ik terug uit de bergen. Witte bergen. Helemaal wit, wat een pracht, wat een rust. Nog nooit heb ik zoveel sneeuw gezien, het leek of die bergen met bergen slagroom waren bekleed. Dat beeld en de stilte waren oorverdovend.

Thuis gekomen viel m’n oog op een stuk in de krant over de roman De acht bergen. De schrijver Paolo Cognetti zei in een interview (Parool 23 januari) dat het een stille roman is. Eigenlijk nooit bij stille boeken stil gestaan, maar opeens moest ik denken aan Kalme Chaos van Sandro Veronesi, ook een Italiaanse schrijver. De stilte voel je door het hele boek heen. Al lezend, slaat de rust op je over. De hoofdpersoon zit passief dag in dag uit, eerst in z’n auto, daarna op een bankje voor de school van z’n dochter, nadat hij plotseling weduwnaar is geworden. Vrienden, familie, collega’s komen hem daar opzoeken om hun problemen aan hem voor te leggen. Meer zeg ik niet, behalve dat het de moeite waard is om te lezen.

Terug naar De acht bergen, ik heb het nog niet gelezen, maar het staat nu op mijn lijstje. De roman gaat over vriendschap en de natuur. Cognetti zegt over zijn stille roman. “Er wordt geen gebruik gemaakt van hoogstaande technologie, er komen geen mobieltjes in voor, geen computers. Ik denk dat de mens iets mist wat er ooit wel was. Rust.”  Hij heeft gelijk: terug naar de rust.

Waar blijft de winter?

Schaatsen op de bosbaan
Schaatsen op de Bosbaan                        Foto Juliette Erkelens

Anders dan in de Franse Alpen, waar dorpen even waren afgesloten van de buitenwereld door hoge bergen sneeuw, de Spaanse snelwegen waar ingesneeuwde auto’s waren gestrand of New York waar het al weken achtereen ijs- en ijskoud is, wil het in Nederland niet echt lukken met de winter. Het lijkt nog steeds herfst en voor sommige planten is het voorjaar al begonnen: hazelaars, narcissen zelfs enkele rozen zag ik in bloei staan.

Nee, met de winter in Amsterdam wil het niet echt lukken. Zou het stilte voor de storm zijn of komt de winter later langs? Ik denk en hoop het laatste zodat we nog kunnen schaatsen op de gracht of op de Amsterdamse bosbaan zoals een paar jaar geleden.

Het weer verandert, de seizoenen schuiven op of verplaatsen zich naar andere continenten. Het weer reist naar oorden waar het niet eerder is geweest. Wat te denken van de Sahara, waar de toppen nu wit kleuren door de sneeuw en het zand nog maar een beetje opstuift. Nog even en we skiën straks in de Sahara, maar eerst schaatsen in Amsterdam. Laat de winter nu maar komen.

sahara, sneeuw
Sneeuw in de Sahara             bron:twitter.com/ksekkouri

Stil vuurwerk

FullSizeRender (25)
Artemis bestudeert een kiemende boon                     Foto MvL

Ter voorbereiding op een natuurles voor een basisschool, liet ik thuis enkele witte bonen ontkiemen. De kinderen gaan dat later in de klas doen, heel eenvoudig: je bedekt de binnenkant van een glazen pot met keukenpapier, vult hem vervolgens op met stukjes krantenpapier en stopt de boon tussen het glas en het keukenpapier. Zorg dat het papier altijd vochtig blijft.

Het potje had ik een licht, warm plekje gegeven, vlakbij de slaapplaats van de poes Artemis, want zij houdt ook van warmte en licht. Normaal slaapt zij de hele dag, maar het kiemen van de boon weerhield haar daarvan. De kiemkracht van de bonen is spectaculair, de eerste twee dagen gebeurt er weinig, maar daarna schieten de wortels uit de boon en baant de stengel zich in een razend tempo omhoog. Net stil vuurwerk in slow motion. Bovendien goed te zien achter ’t glas. Happy New Year!

Kerstbal

Afbeeldingsresultaat voor kerstballen menno kroon
Bal van Menno Kroon                     Foto MKroon
De december etalage’s zijn feestelijk versierd. Zo ook de etalage van Menno Kroon, een bijzondere bloemwinkel met dure bloemen. Even kijken: ik zag een wereld aan bijzondere kerstballen hangen: chippendales met ontblote bovenlijven in strakke gekleurde broekjes, allerlei sportwagens van dure merken, kleine oldtimers, champagne flesjes, allemaal om in de boom te hangen. ’t Was zó over te top, dus leuk. ‘Allemaal met de hand beschilderd. In Polen’, vertelde een verkoper aan een net gekapte vrouw, om de prijs van de bal te verantwoorden.

Afgelopen zondag versierde ik de mini kerstboompjes in onze straat met sierappeltjes (de ballen van Menno waren te prijzig). Een Duitse vrouw zette haar bakfiets met haar twee dochters, Alba en Paula, naast de plantenbak die ik aan het versieren was. Ze zaten gezellig naast elkaar in de bak en een van de twee begon het Duitse kerstverhaal dat haar moeder haar had voorgelezen aan mij te vertellen. Het kwam door die rode appeltjes die ik in mijn handen had. ‘De kerstman liep te somberen door het grote bos, terwijl hij anders zo vrolijk was. Hij zag dat de mensen verveeld waren geworden omdat de kerst jaar in, jaar uit hetzelfde was, cadeaus, cadeaus, eten, eten. De kinderen vonden de cadeaus natuurlijk leuk, maar dat was van korte duur. Hij moest iets bedenken om de vreugde weer terug te brengen en er een echt feest van te maken….’  Ontroerd luisterde ik tot het einde naar haar verhaal, niet alleen vanwege het verhaal, maar ook omdat een wildvreemd meisje, ik denk dat ze een jaar of 7 was, de tijd nam om zo’n aardig verhaal te vertellen, terwijl haar moeder een winkel was ingelopen. Het kerstverhaal ging over de allereerste kerstboom versierd met rode appeltjes, net als in onze straat. Wil je weten hoe het afloopt, hierbij de link van het oude kerstverhaal van Hermann Löns (1866-1914): Der allererste Weihnachtsbaum

winterbeplanting 2 PC 2017
malus appeltjes in mini kerstboompjes                       Foto: MvL 

 

 

Gekleurd

Lagerstroemia indica L.
Lagerstroemia indica L. in de Hortus Amsterdam                         foto MvL

‘Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is’, een zin die ik mezelf soms toefluister om meer te zien. Het is eenvoudig en het werkt meteen. In de herfst dringt de zin (van K. Schippers) zich zelf zelfs op: de kleuren van de bladeren doen me opkijken. Ook een afgewaaid blad met haar scherpe inkepingen, trekt makkelijk de aandacht. Het helpt natuurlijk mee als de zon schijnt. Bij regen is het andere koek.

En in de winter wordt het moeilijker, maar zover is het nog niet. Eerst nog even genieten van de gekleurde herfst. In de winter bedenk ik gewoon een andere zin.

blad
                                                                                                                                  foto MvL

 

 

Tweet: Winterkoninkje in m’n haar

huilende boom Bijlmerbajes
Huilende boom van Leonard van Munster                                  Foto Annette Vlug

Al iets gehoord van de twitterende beuk? Na België, Duitsland en Trump heeft Nederland ook een boom die tweets de wereld instuurt. De bomen twitteren er vrolijk op los, vooral over zich zelf: hoe hard ze groeien en hoeveel ze drinken. Niet dat ik daar zo nieuwsgierig naar ben, maar wetenschappers wel en om wat aandacht voor je onderzoek te krijgen is het slim om met je tijd mee te gaan. Vandaar een twitterende boom.

Nee bomen zijn niet saai. Neem nou de huilende boom op het pleintje van de voormalige Bijlmerbajes, waar vroeger gevangenen woonden en nu vluchtelingen en statushouders. Op deze beladen plek laat de kastanjeboom haar tranen de vrije loop. Of ze van geluk of van verdriet verdriet zijn, laat zich raden. Het kunstproject van Leonard van Munster maakt deel uit van een tijdelijk museum. Tijdelijk, net als haar bewoners.

Wat de vogels er van vinden weet ik niet, maar ze schijnen wat in de war te raken van deze moderne bomen. Gisteren wandelde ik met een vriendin door het Vondelpark toen plots een dikke vlinder in haar haar vloog.  Ik sloeg het beestje voorzichtig uit haar haar en hop het belande op een tak van een struik. Nieuwsgierig liep ik naar het dikke beestje. Het bleek geen vlinder maar een baby winterkoninkje te zijn, die even dacht dat mijn vriendin een boom was geworden. Dat krijg je van al die bijzondere boomprojecten.

boomstam
natuurlijke kunst object op Ile Sainte Magerite                foto MvL

Merel

merel tuin juni 2017
Merel  in de krentenboom                                                          foto MvL

Elk voorjaar komt de familie Merel op bezoek, eet van de besjes uit de krenten of appelboom. Meneer Merel zingt de longen uit z’n zijn lijf om haar te bekoren. Zij kan het waarderen, maar kan niet kiezen. Er zijn namelijk meer zangers op de kust. Elk jaar lijkt het of ze met meer zijn, wat het er steeds gezelliger op maakt. Het gezang hoor je door het hele huis heen, vooral vroeg in de ochtend en tegen het schemeren van de avond. Vorige week was de gezelligheid ver te zoeken, er speelde zich een klein drama af. Klein op wereld niveau, maar groot voor de familie Merel. Onze rode kater Apollo had er een te pakken, een dag later een tweede, die kon nog net worden gered uit z’n bek, maar voor de derde kwam ik te laat. Het daktuintje was stil. De krentenboom is inmiddels versierd met zilveren slierten en Apollo met twee bellen. Nu maar hopen dat de familie Merel goede oren heeft.

Plantenjournaal – Passiflora ‘Constance elliott’

pasie klimop bingerden 2017
Passiflora ‘Constance Elliott’                                          foto MvL

Passiflora zijn klimplanten met spectaculaire bloemen en met hun dunne krulstengels kunnen ze zich rond alles wentelen.  Ze gebruiken andere planten of bomen bomen voor als steun en hebben daarom zelf geen stevige stam. Het beste kan de passiebloem beschut tegen een zonnige muur of schutting groeien, liefst uit de wind. Strenge winters overleven ze niet, maar eenmaal de winter door kunnen ze in één zomerseizoen wel 5 meter groeien. Wordt dat te gek, dan snoei je ‘m in het volgend voorjaar terug.

Niet de liefde, maar de gelovigen bezorgden de passiebloem haar naam. Zij zagen het lijden van Jezus in de bloem. De drie stempels op de stijlen staan voor de drie spijkers waarmee Jezus werd gekruisigd, de vijf meeldraden zijn de vijf wonden en de cirkel de doornenkroon. Een beetje ver gezocht als je ’t mij vraagt. Maar niemand vraagt de Merel wat.

Anna Atkins

Afbeeldingsresultaat voor Anna Atkins
foto van Papaver van Atkins                        bron: Alchetron.com

Foto’s maak je tegenwoordig snel en makkelijk met je mobiele telefoon. Professionele fotografen natuurlijk niet, zij hebben een fototoestel op zak. Anna Atkins, botanicus en fotografe uit de 19 de eeuw,  maakte foto’s zonder camera. Ze wordt door sommigen beschouwd als de eerste vrouwelijke fotograaf. Anderen zijn daar nog niet over uit, want zijn het wel echte foto’s? Maakt niet uit, mooi zijn ze wel.

Ter verduidelijking van de plantbeschrijvingen maakte ze geen tekeningen, maar maakte ze blauwdrukken van de planten. Bond het geheel samen et voilà een prachtig boek.  In haar eerste gebonden boek bracht ze algen in beeld, een van de eerste planten, daarna volgden varens en andere planten. Ze maakte de blauwdrukken door cyanotypie. Het Rijksmuseum heeft vorige maand een van haar zeldzame fotoboeken, Photographs of Brittish Algae , gekocht en die is vanaf 17 juni te zien in het Rijksmuseum.

Bingerden 2017 – 16,17 en 18 juni

IMG_2854[1]
Tuin Bingerden                                                                 foto MvL
De internationale kwekerijdagen op de buitenplaats Bingerden (vlakbij Arnhem) beginnen eind deze week weer. Vanaf 16 juni kun je 3 dagen je ogen uitkijken, je kruiwagen volladen met de meest uiteenlopende en bijzondere planten. Gewoon wandelen in de tuinen kan natuurlijk ook, via monumentale taxushagen en -figuren door de oude moestuin langs honderd jaar oude bomen, waan je je even in een andere wereld.

Om-fiets planten

klaproos papaver
Oosterse Papaver                          foto MvL

Nog steeds moet ik wennen aan de snel veranderde social media met z’n vloggers, bloggers, twitters,  instagrammers en ga zo maar door. Facebook is voor mij nog raadselachtig, terwijl dat toch al vrij ouderwets is. Ik wil wel meedoen, maar tegelijkertijd remt het me af. Alles moet snel en vaak, anders tel je niet mee. Schaar mij gerust onder het meer behoudende type: waarom weer een nieuwe telefoon als de ‘oude’ nog goed is of een nieuwe man als de oude nog steeds je grote liefde is? De mooie kant van social media is dat het om delen gaat. En wie kan er nou tegen delen zijn, houd ik mezelf voor.

Uit mijn ooghoeken zag ik iets oplichten aan de andere kant van de de straat.  Ik zat op de fiets en was al een paar meters verder, maar moest toch achterom kijken en zag daar een reuze klaproos staan. Het was de combinatie van licht en kleur die de oplichting van de bloem veroorzaakte. De schittering was zo groot dat ik niet anders kon dan omdraaien en terug fietsen. Zo kon ik de tere bloembladen in alle rust bekijken en met u delen, want ja ik wil er ook graag bij horen.

Deze klaproos met haar grote en opvallende bloem is de Papaver orientale. In de volksmond ook wel de oosterse klaproos genoemd en zij is één van de vele soorten uit de familie van de Papaveraceae. Het is een sterke vaste plant die weer en wind kan verdragen. Het zijn gemakkelijke planten en hebben de rare eigenschap om na de bloei bovengronds volledig af te sterven net zoals de tulp en de narcis. Echter geen paniek: de plant neemt even een rustpauze en komt later op het jaar gewoon terug. De moeite waard om voor om te fietsen.