Pluizenbol

 

IMG_6371
Paardenbloem                   foto MvL

De zonnebloem (taraxacum officinale) is een onderschatte bloem. Het zijn eigenlijk duizenden bloemetjes op een steel. Eerst is hij geel en dan opeens is het een pluizenbol met aan elke pluis een vrucht met zaadjes erin. Hoe zit dat?

Nadat de bloemen door bijen zijn bezocht en bestoven, sluiten de gele blaadjes zich tot een bol, de blaadjes verwelken en er verschijnen pluizen met een zaadje. De zon laat de pluizenbol openen, klaar om op reis te gaan. Een flinke windvlaag doet het pluizenzaadje door de lucht zweven op reis naar een nieuwe bestemming. Eenmaal op de grond, een regenbuitje erover en het zaadje kiemt uit tot een nieuwe paardenbloem. Eerst de groene bladeren en dan weer de gele bloemen.

Studio Drift heeft de bloem op waarde weten te schatten en haar letterlijk super goed belicht. Het werk van Studio Drift is bijzonder en laat zich moeilijk definiëren. Hun kunst is technisch, bewegelijk, maar wat mij het meest aanspreekt, is de kunst met biologie als uitgangspunt. In hun werk staat de relatie natuur-mens-technologie vaak centraal.

Een van hun eerste projecten, Fragile Future, een serie lichtsculpturen met pluizenbollen van paardenbloemen rondom een ledlampje, bracht het duo internationale bekendheid. In het Stedelijk Museum kan je het nu zien. Ongelofelijk mooi! Een aanrader voor een ieder. Echt waar!

Tip: ga vrijdagavond dan zijn er weinig mensen in het museum en kan je je in alle rust je laten overrompelen door de vele pluizenbollen.

Pluizenbol Studio Drift
Studio Drift in Stedelijk Museum    foto MvL

Mooie ogen

IMG_0602
Suzanne met de mooie ogen                                   foto MvL

” Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente”, een vrolijke hit uit de jaren ’90. De lente van 2018 is zeker vrolijk, het voelt als een zomer die nooit over zal gaan, terwijl de zomer nog moet beginnen.

Van Suzanne- , trouwens ook een hit (maar dan uit de jaren ’80), met-de-mooie-ogen  (Thunbergia) word ik ook vrolijk. Haar inktzwarte ogen in de witte kroonbladen blijven je aandacht trekken.

Het is een eenjarige plant die graag in de zon staat, maar het ook goed blijft doen half in de schaduw. Het is een snelle klimmer, die goed ondersteunt moet worden. Zorg er voor dat zij goed te drinken krijgt, dan heb je een lange zomer plezier van haar mooie ogen.

 

De oude bloem

magnolia 2018
Magnolia                 foto MvL

Bloemen laten zich moeilijk vangen. Zeker niet in een fossiel, ze vergaan te makkelijk. Een gevallen bloem verwelkt binnen een paar dagen. Tekort om in steen vast gelegd te worden. Nee, de beenderen van een beestje of mens zijn daar veel geschikter voor. Toch hebben ze een kleine 100 miljoen jaren geleden een fossiel gevonden met een bloem afbeelding van de Archaeanthus.  Deze lijkt een beetje op de magnolia, vind je niet?

Afbeeldingsresultaat voor fossiel van de Archaeanthus

Magnolia behoort tot een van de eerste bloemplanten en is dus een van de oudste bloemen. Daarvoor waren er al de varens en de coniferen die het plantenrijk groen kleurden, tenminste op het vaste land. In het water had je de algen en de wieren. De magnolia mag dan stok oud zijn, ze is en blijft een elegante bloem. Jammer dat ze zich zo kort laten zien, maar ja, je kan niet alles hebben.

Kandelaberen III

Kaars boom
                                                         Tekening Machteld Grunwald

Boom wat zie jij eruit?
Waar zijn al je takken?
En je bladeren?

Wat is er gebeurd?
Ik ben ge-kan-de-laberd,
Ge-wat?

Zet een paar kaarsen op je takken
dan ben je net een reuze kandelaar.
Wat zeg je dat mooi,
daar komt het woord ‘kandelaberen’ vandaan.

Ik zie er nu niet uit,
maar als de lente straks komt,
krijg ik mijn bladeren terug.
En zul je omkijken, hoe mooi ik ben.

 

 

Lente klokje

FullSizeRender (28)
lente klokje                                  foto MvL

Noem mij geen sneeuwklokje, want dat ben ik niet. Ik ben een lenteklokje (leucojum vernum) en sta hier heel mooi te wezen tussen een dorre bende bladeren. Die bladeren kunnen wel eens worden opgeruimd!

Hoewel ik een van de vroeg bloeiers ben, is het sneeuwklokje me altijd voor. Maar zonder gele stippels, die zijn echt van mij. Ik heb ook nog een zus, Zomerklokje (leucojum aestivum), maar zij laat zich pas later zien. Ze ligt nu nog lekker te ronken onder de grond en komt pas bij in mei. Ze is een stuk groter en heeft meer bloemen aan haar steel, maar verder lijken we veel.

Klein Arboretum

Aboretum Amstelveen
Voormalig Arboretum Amstelveen                   foto MvL

Net over de grens van Amsterdam ligt het kleinste arboretum wat ik ken. Nu ken ik er niet veel, maar in vijf minuten liep ik er doorheen. Net lekker voor een korte pauze. Ik heb het net ontdekt, het is een voormalig arboretum van de VU, die de bomenverzameling had aangelegd voor onderzoek. Nu is het van de gemeente Amstelveen die er een parkje van heeft gemaakt, maar de bijzondere bomen,  waaronder een Alnus Spaethii uit 1894 en een Toona Sinensis staan er natuurlijk nog.

Het ligt vlakbij Nest, een gebouw waar ondernemers voor een niet al te hoge prijs werkruimtes huren. Ik ben daar 1 dag in de week om al het werk dat ik de rest van de week voor me uitschuif af te ronden. Dat werkt goed, evenals de korte pauzes

Terug naar de rust

Gerelateerde afbeelding
Bron premium Switzerland                 

Gisteren kwam ik terug uit de bergen. Witte bergen. Helemaal wit, wat een pracht, wat een rust. Nog nooit heb ik zoveel sneeuw gezien, het leek of die bergen met bergen slagroom waren bekleed. Dat beeld en de stilte waren oorverdovend.

Thuis gekomen viel m’n oog op een stuk in de krant over de roman De acht bergen. De schrijver Paolo Cognetti zei in een interview (Parool 23 januari) dat het een stille roman is. Eigenlijk nooit bij stille boeken stil gestaan, maar opeens moest ik denken aan Kalme Chaos van Sandro Veronesi, ook een Italiaanse schrijver. De stilte voel je door het hele boek heen. Al lezend, slaat de rust op je over. De hoofdpersoon zit passief dag in dag uit, eerst in z’n auto, daarna op een bankje voor de school van z’n dochter, nadat hij plotseling weduwnaar is geworden. Vrienden, familie, collega’s komen hem daar opzoeken om hun problemen aan hem voor te leggen. Meer zeg ik niet, behalve dat het de moeite waard is om te lezen.

Terug naar De acht bergen, ik heb het nog niet gelezen, maar het staat nu op mijn lijstje. De roman gaat over vriendschap en de natuur. Cognetti zegt over zijn stille roman. “Er wordt geen gebruik gemaakt van hoogstaande technologie, er komen geen mobieltjes in voor, geen computers. Ik denk dat de mens iets mist wat er ooit wel was. Rust.”  Hij heeft gelijk: terug naar de rust.

Waar blijft de winter?

Schaatsen op de bosbaan
Schaatsen op de Bosbaan                        Foto Juliette Erkelens

Anders dan in de Franse Alpen, waar dorpen even waren afgesloten van de buitenwereld door hoge bergen sneeuw, de Spaanse snelwegen waar ingesneeuwde auto’s waren gestrand of New York waar het al weken achtereen ijs- en ijskoud is, wil het in Nederland niet echt lukken met de winter. Het lijkt nog steeds herfst en voor sommige planten is het voorjaar al begonnen: hazelaars, narcissen zelfs enkele rozen zag ik in bloei staan.

Nee, met de winter in Amsterdam wil het niet echt lukken. Zou het stilte voor de storm zijn of komt de winter later langs? Ik denk en hoop het laatste zodat we nog kunnen schaatsen op de gracht of op de Amsterdamse bosbaan zoals een paar jaar geleden.

Het weer verandert, de seizoenen schuiven op of verplaatsen zich naar andere continenten. Het weer reist naar oorden waar het niet eerder is geweest. Wat te denken van de Sahara, waar de toppen nu wit kleuren door de sneeuw en het zand nog maar een beetje opstuift. Nog even en we skiën straks in de Sahara, maar eerst schaatsen in Amsterdam. Laat de winter nu maar komen.

sahara, sneeuw
Sneeuw in de Sahara             bron:twitter.com/ksekkouri

Stil vuurwerk

FullSizeRender (25)
Artemis bestudeert een kiemende boon                     Foto MvL

Ter voorbereiding op een natuurles voor een basisschool, liet ik thuis enkele witte bonen ontkiemen. De kinderen gaan dat later in de klas doen, heel eenvoudig: je bedekt de binnenkant van een glazen pot met keukenpapier, vult hem vervolgens op met stukjes krantenpapier en stopt de boon tussen het glas en het keukenpapier. Zorg dat het papier altijd vochtig blijft.

Het potje had ik een licht, warm plekje gegeven, vlakbij de slaapplaats van de poes Artemis, want zij houdt ook van warmte en licht. Normaal slaapt zij de hele dag, maar het kiemen van de boon weerhield haar daarvan. De kiemkracht van de bonen is spectaculair, de eerste twee dagen gebeurt er weinig, maar daarna schieten de wortels uit de boon en baant de stengel zich in een razend tempo omhoog. Net stil vuurwerk in slow motion. Bovendien goed te zien achter ’t glas. Happy New Year!

Kerstbal

Afbeeldingsresultaat voor kerstballen menno kroon
Bal van Menno Kroon                     Foto MKroon
De december etalage’s zijn feestelijk versierd. Zo ook de etalage van Menno Kroon, een bijzondere bloemwinkel met dure bloemen. Even kijken: ik zag een wereld aan bijzondere kerstballen hangen: chippendales met ontblote bovenlijven in strakke gekleurde broekjes, allerlei sportwagens van dure merken, kleine oldtimers, champagne flesjes, allemaal om in de boom te hangen. ’t Was zó over te top, dus leuk. ‘Allemaal met de hand beschilderd. In Polen’, vertelde een verkoper aan een net gekapte vrouw, om de prijs van de bal te verantwoorden.

Afgelopen zondag versierde ik de mini kerstboompjes in onze straat met sierappeltjes (de ballen van Menno waren te prijzig). Een Duitse vrouw zette haar bakfiets met haar twee dochters, Alba en Paula, naast de plantenbak die ik aan het versieren was. Ze zaten gezellig naast elkaar in de bak en een van de twee begon het Duitse kerstverhaal dat haar moeder haar had voorgelezen aan mij te vertellen. Het kwam door die rode appeltjes die ik in mijn handen had. ‘De kerstman liep te somberen door het grote bos, terwijl hij anders zo vrolijk was. Hij zag dat de mensen verveeld waren geworden omdat de kerst jaar in, jaar uit hetzelfde was, cadeaus, cadeaus, eten, eten. De kinderen vonden de cadeaus natuurlijk leuk, maar dat was van korte duur. Hij moest iets bedenken om de vreugde weer terug te brengen en er een echt feest van te maken….’  Ontroerd luisterde ik tot het einde naar haar verhaal, niet alleen vanwege het verhaal, maar ook omdat een wildvreemd meisje, ik denk dat ze een jaar of 7 was, de tijd nam om zo’n aardig verhaal te vertellen, terwijl haar moeder een winkel was ingelopen. Het kerstverhaal ging over de allereerste kerstboom versierd met rode appeltjes, net als in onze straat. Wil je weten hoe het afloopt, hierbij de link van het oude kerstverhaal van Hermann Löns (1866-1914): Der allererste Weihnachtsbaum

winterbeplanting 2 PC 2017
malus appeltjes in mini kerstboompjes                       Foto: MvL