Winterbloem

virburnum-sneeuw
Virburnum x bodnantense                             Foto MvL

Winter, lente en Valentijn’s onzin en dat allemaal in één week. Zo’n witte witte wereld op zondag blijft toch wonderlijk schoon. Met sjaal en muts het park ingaan en dan verrast worden door een struik roze winterbloemen. Daar kan geen Valetijn’s bloem tegenop. Zoveel winterbloeiers zijn er trouwens niet, maar de Viburnum x bodnantense ‘Dawn’ bloeit zachtroze en trekt zich weinig aan van wat sneeuw of strenge vorst. Het lijkt net een voorjaarsbloesem, maar hij showt zijn bloemen al vanaf december tot ver in maart. Lekker lang dus. De bloemen hangen in trosjes bij elkaar. Bij het uitlopen is de buitenkant van de bloem overwegend rood. Na het openen van de trompetvormige bloemen begint de verkleuring: van roze naar wit.

sneeuwboom
                                                                                                foto MvL

Geen zin in een sneeuwpop maken, een sneeuwboom is een fluitje van een cent. Halverwege de week werd het even lente. Zo’n dag waarop je als kind je moeder vraagt of je mét zonder jas naar buiten mag. ‘Hoe wil je dat doen? ‘ riep m’n moeder dan lachend.

Plantenjournaal – Sarcococca confusa
Een andere bloeiende en geurende struik is de Sarcococca confusa.  Een wintergroene plant met kleine witte bloemen die later in het jaar zwarte bessen krijgt. Kan goed in de schaduw staan en is zeer geschikt om als lage heg te dienen. Mét zonder jas.

sarracosa
Saracococca confusa             Foto Janine ten Horn

 

 

 

God

uitzicht-amsterdam
Amsterdam  Zuider Amstelkanaal                  foto MvL

Op reis kijk ik anders. Ver weg lijkt alles mooier. Maar dat is natuurlijk onzin want als je goed kijkt is het dichtbij huis minstens zo mooi. Het is gewoon een kwestie van je ogen de kost geven. Toch mis ik veel omdat m’n hoofd van A naar B bezig is. Niet bezig zijn en onderweg goed om je heen kijken en voilà er gaat een  wereld voor je open. Het lukt me steeds beter om in die wereld te zijn. Zo fietste ik laatst in de Beethovenstraat over het Zuider Amstelkanaal en zag dit filmisch dauwbeeld.

Wel handig als je op de plaats van bestemming je hoofd er weer bij hebt. Dat lukt me dan de laatste tijd steeds minder. Zo ben ik het afgelopen halfjaar 3 fietsen kwijt geraakt. Niet door een dief, maar door vergeten de fiets op slot te zetten. Gisteren lunchte ik met een vriend in de buurt van het concertgebouw en had m’n fiets gestald voor een hokje waarop staat te lezen God Zoekt Jou! Met uitroepteken. Ik rende snel weg en dacht: m’n fiets staat hier tenminste veilig.

Toen ik twee uur later wilde afrekenen, zocht ik m’n tas met portemonnee. Nee, toch niet weer, hij moest nog in mijn fietskrat liggen, vergeten mee te nemen. Ik rende terug naar God en ja hoor, daar lag mijn tas in het kratje.  Zelfs met de rits open en het fietssleuteltje bovenop. Niks weg. Ik bedankte God en betaalde blij de rekening.

Plantenjournaal-Varen en crocus in de sneeuw

sneeuwvaren-2

foto MvL

De wintergroene varen is mijn favoriet.  Ook in de sneeuw steelt hij de show in mijn kleine tuintje. Evenals de kleine gele krokus , die als eerste de tuin kleurt.

bolletje-op-springen
foto MvL

 

 

 

Ontbijtje

Afbeeldingsresultaat voor Het meisje aan het ontbijt
Hollands meisje aan het ontbijt  van Liotard                                 bron:nu.nl

‘Mam, ik ga ontbijten met Zoë’ riep m’n dochter en weg was ze. Later beklaagde ze zich dat het best wel duur was om buitenshuis te ontbijten. Ik knikte. De jeugd schijnt tegenwoordig  buiten de deur te eten inclusief de ochtendmaaltijd. Gemak, dacht ik, maar gezellig is het natuurlijk wel. Toen onlangs vroeg in de ochtend de stroom uitviel en heel Amsterdam donker bleef, ontbeet ik samen met dochter bij het kaarslicht. Dát was pas gezellig. Ik voelde dan ook een lichte teleurstelling toen de lichten opeens weer aansprongen. Weg romantiek.

Over romantiek gesproken. Wat te denken van het Hollandse meisje aan het ontbijt, pas aangekomen in het Rijks, schenkt ze heel secuur een kopje koffie. De eenvoud, rust en sobere kleuren komen je te gemoed. Het lijkt het buurmeisje van Vermeer, maar dit Hollandse typje is niet geschilderd door onze Hollandse meester, maar door de Zwitserse Liotard. Wel in dezelfde tijd als het melkmeisje. Het schilderij klein van stuk, is behoorlijk indrukkend als je ervoor staat. Nog een stapje dichterbij en je ziet dat het randje om de pastelblauwe tafel een beetje versleten is. Het hout schemert er door heen, alsof het goud is.

Plantenjournaal – Pannenkoekplant (Pilea Peperomioides)

pannenkoekplant
Pannenkoekplant                   foto MvL

Bananen pannenkoekjes zijn hip om de dag mee te beginnen. Althans bij de foodies en sinds kort ook hier in huis. We doen ons best om erbij te horen. Je maakt ze met een beetje bakpoeder, ei en banaan. C’est tout. Ze lijken op American pancakes, maar dan zonder suiker, melk en tarwe. Lekker licht, doch voedzaam.

Wat ook al enige tijdje hip is, is de pannenkoekplant. Een ouderwetse plant, terug van weggeweest met dank aan instagram. Een pannenkoekplantgek plaatste elke dag een foto van haar baby pannenkoekplantje en dat werd zo’n hit dat volgers graag een stekje wilden. Ook de commercie deed mee. Opeens zie je de pannenkoeken prominent in de plantenwinkels staan, maar hij is ook écht leuk. Met een koddige stip op z’n ronde blad maakt hij een vrolijke indruk. Hij zuivert de lucht en is bovendien makkelijk te verzorgen.

 

Uitzicht

uitzicht-voorlinden
Uitzicht vanuit museum Voorlinden                foto MvL

Er zaten veel grijze dagen in deze week. En weer is het een grijze bende vandaag. Houdt dat dan nooit op? Wat te doen?  Zoeken naar licht, dacht ik na enig staren door de ramen en mijn oog viel op lichte versiering in de boom. Het waren de knoppen van de Magnolia. Eenmaal bij de boom aangekomen, voelde ik voorzichtig aan haar knoppen. Fluweel zacht. Zo zacht had ik nooit verwacht en opeens begon het licht door te breken. Ik keek even om me heen of niemand mee keek en aaide snel met m’n ogen dicht nog een keer. Een sensatie.

Mocht de boom niet helpen, laat de boel de boel en zoek heil in een museum. Ook als kunst je niet interesseert, zijn er altijd nog de ramen waardoor je naar buiten kan staren. En met een beetje geluk zie je dan het mooiste kunstwerk van de tentoonstelling. Dat overkwam mij in het Museum Voorlinden.

kelly-groen
Green Relief (2007) van Kelly                             foto MvL

De kunst in het museum is afwisselend en zeker de moeite waard, maar de ruimte en het uitzicht op de tuin doen daarvoor niet onder. De Opluchting in het Groen van Kelly past goed bij dit uitzicht. Trouwens de andere 80 werken van Ellsworth Kelly (1923- 2015) ook. Door zijn abstractie en heldere kleuren is Kelly’s werk overzichtelijk, wat heel prettig aanvoelt. Is het de eenvoud? Sommige vormen in zijn werk begin je opeens te herkennen als je naar buiten kijkt. Na een rondje Kelly besluit ik om de rest van de middag te gaan zitten om naar buiten te staren. Dat is iets anders dan goed en geduldig kijken, maar goed de boog kan niet altijd gespannen zijn.

Plantenjournaal-Magnolia

kelly-tekening
Magnolia (1966) van Kelly                  foto MvL

De bloem van de Magnolia lijkt op die van de tulp. Dat zie je ook een beetje in bovenstaande tekening van Kelly. In de volksmond wordt de boom ook wel eens ‘Tulpenboom’ genoemd, niet te verwarren met de ‘echte’ Tulpenboom, de Liriodendron. De Nederlandse naam is Beverboom, een minder elegantere naam, maar dat is gekomen omdat men dacht dat de bloemen het lievelingseten van de bever was. De Magnolia bloeit vroeg in het voorjaar met grote witte of roze bloemen en verspreidt een anijs achtige geur. De knoppen zijn vorstgevoelig, dus het blijft altijd een verrassing of ze na de winter uitkomen, maar zacht zijn ze nu al.

De zachte knoppen van de Magnolia               foto MvL

 

Mooi uitgebloeid

kaardebol
Kaardenbol                                    foto MvL

Uitgebloeid is niet lelijk. Sommige bloemen zijn dan juist op hun mooist. Zie de kaardenbol (dipsacus fullonum). Hoewel een bloeiende kaardenbol ook bijzonder is, zeker het begin van de bloei: vanuit het midden van de nog groene bol verschijnen in juli kleine lila bloempjes die zich vervolgens naar boven en beneden uitspreiden totdat de bol helemaal paars is gekleurd. Toch vind ik  de uitgebloeide kaardenbol meer hebben, zowel in een vaas als in het landschap. Vooral als er dauw of sneeuw op ligt, dan worden ze opeens heel kwetsbaar, terwijl alles aan de plant prikt: stekels aan het blad, stekels op de stengel en flinke stekels op z’n bol.Wees dus gewaarschuwd, niet bepaald een bloem om zonder handschoen aan te pakken.

Dat is anders met uitgebloeide tulpen. Het blad van de uitgebloeide Franse tulp is bijna zijde zacht. Eigenlijk is de tulp het schoonst net voordat zij haar kroonbladen laat vallen.

franse-tulp
Franse tulp                        MvL

 

Visgeluk

vis-restaurant
aquarium bij Droog                    foto: MvL

In ons huis zie je af en toe een vis, meestal op een verscholen plek. Ze zijn van hout, steen, geschilderd of gewoon getekend. Het lijkt een geheime opdracht waar mijn huisgenoten niets van weten. En misschien maar beter ook, opdat ze me anders weer hard uitlachen. Ooit heb ik eens gelezen dat een specifiek aantal vissen in je huis voorspoed brengt. Het was, geloof ik, een Chinees gebruik. Ja, let maar eens op, in elk Chinees restaurant staat een aquarium. Het precieze aantal is me in de loop van de tijd ontschoten en zo komt het dat ik vissen blijf verstoppen in ons huis.

Onlangs had ik een lunchafspraak in Droog café, een verrukkelijke plek om wat te eten met grappige tuin, en wie schetst mijn verbazing naast ons tafeltje stond een aquarium. ‘Geluk’ dacht ik nog en zag opeens vissen rond een gedekte tafel zwemmen. Mocht je opzoek zijn naar wat geluk, een bezoekje aan Droog helpt.

Wat blijkt nou, het plaatsen van een vis of aquarium in je huis is geen sinecure, de juiste plek is van cruciaal belang. Zet je de vissenkom of vis in het Zuidoosten, dan brengt het je meer geld. Plaats je de vissen in het Noorden dan brengt het je carrière in een stroomversnelling. In het Oosten heeft het een positieve uitwerking op je gezondheid en op de familiebanden.Ik geloof dat het tijd wordt dat ik mijn vissen in huis eens ga rangschikken, want op sommige vlakken wil het niet zo vlotten. Gelukkig weet ik nu waar het aan ligt.

Afbeeldingsresultaat voor tuin van droogdesign
Gelukstuin van Droog                   foto van Siloagency.com

 

 

 

Niet voor de Poes

artemis-2-in-de-boom
Artemis in de boom                foto  Janine ten Horn

Nu eens geen groene halsband parkieten in de malussen, maar zwarte Artemis tussen de sierappeltjes. Artemis krijst niet zoals de parkieten graag doen en laat de rode appeltjes met rust. Artemis kijkt en kijkt. Dat kan ze heel goed. Ze observeert en is de rust zelve en geeft nooit commentaar. Heel prettig. Misschien kan ik een voorbeeld aan haar nemen. Dat zal de dochter en de man des huizes vast toejuichen.

Haar broer Apollo is een stuk minder rustig en beslist geen denker, meer een doener. Als er iets stuk valt, is het vrijwel zeker dat Apollo in de buurt is. Maar nieuwsgierig is hij wel.

apollo
foto MvL

Artemis keek hoe buurtbewoners op de laatste zondag van oktober bakken met bollen en planten vulden om de straat wat op te groenen. De winterbakken werden in de bankjes gezet en de bollenbakken even opgeborgen totdat ze, na hun winterslaap, zijn uitgekomen. In de lente worden de winterbakken vervangen door de bloeiende lentebakken. Kijk maar goed Artemis, het duurt even maar de P.C wordt heus wat groener.

bak-in-de-bak-tillen

 

Plantenjournaal – Festuca glauca en Eucalyptus gunnii
Voor de winterbak hebben we vanwege de grijsgroene kleur Eucalyptus en het grasje  Festuca glauca gecombineerd. De grijs/groene bladeren van de eerste geven een heerlijke eucalyptusgeur af, vooral als je het blad kneust. Het blad van de jonge eucalyptus is rond, maar naarmate hij ouder wordt, verandert de vorm naar langwerpig. De gunnii komt oorspronkelijk uit Tasmanië waar hij zowel in het laagland als op 1200 meter hoogte te vinden is. Hierdoor is deze soort bestand tegen behoorlijke vorst en doet deze het aardig goed in ons klimaat, maar al te strenge winters overleeft hij niet. Houdt van een zonnige plek!

De Festuca clauca, in het Nederlands ook wel zwenkgras genoemd, is een makkelijk siergrasje en kan bijna overal mee gecombineerd worden. Het grasje komt oorspronkelijk uit Zuid-Frankrijk en heeft opvallend, smal, blauw getint loof dat gedurende de winter niet verkleurt. In de zomer bloeit dit gras met bloei-aren, die eerst de kleur van het gras aannemen en later verkleuren naar strogeel.  Het is een goede bodembedekker, ook mooi voor op een graf.

Wonderlijk

vlieg-in-blad
foto MvL

Op het blad van het Zeeuws knoopje was iemand met een wit potlood in de weer geweest. Eerst fijne lijnen, vervolgens dikker en tenslotte lekker wit gekras. Een waar kunstwerkje. Ik was onder de indruk en wreef voorzichtig met m’n vinger over het blad, maar het bleek er niet opgetekend te zijn, nee, het zat in het blad zelf. Geen verdikkingen op het blad te voelen. Wonderlijk, hoe kan zo’n tekening onder een bladlaag terecht komen?

Het is soms fijn om in wonderen te geloven en bovendien goed voor je fantasie: zou het de plant zelf deze tekening hebben gemaakt? Ja, al is het tegen beter weten in, wonderen zijn heerlijk om in mee te gaan. Zo las ik gisteren in de Volkskrant dat een Amerikaanse tiener na een klap op z’n kop opeens alleen nog maar Spaans bleek te praten. Een taal die hij daarvoor nog niet beheerste. Ik stuurde het artikel meteen door aan de vriendin waarmee ik Spaanse les volg. Wij hebben elke week de grootste moeite om de opgegeven Spaanse woorden in ons hoofd te krijgen. Een kopstoot zou uitkomst bieden.

Het wonder van de witte lijnen zijn van vliegen of larven. Ze leven binnen in het blad en laten vraatsporen achter. De gangen worden ‘mijnen’ genoemd en de larven ‘mineerders’. Nogal heftig woorden voor zulke fijne gangen en kleine beestjes. Had ik het maar niet opgezocht en mijn fantasie de vrije loop laten gaan…

herfsbladeren aan de boom vanaf de grond gezien

Het leuke van kinderen is dat ze echt in wonderen geloven. Zo antwoordde Joris (4 jaar) op de vraag hoe het komt dat bladeren in de herfst opeens rood kleuren dat er ’s nachts kleine mannetjes met verfpistolen op het schoolplein komen om de bladeren van de bomen rood of geel te kleuren. Tja, dat is toch een beter verhaal dan de werkelijkheid.

Lees verder Wonderlijk

Lente in de herfst

reiger
Reiger bij de vijver van Hortus                   foto MvL

Hè wat zien ik? Een visje? De reiger is een geziene gast in Amsterdam, bijzonder is hij niet, maar toch blijft het een raar zo’n grote vogel in de stad. Hij blijft me imponeren. Met z’n elegante lange poten sluipt de vogel dichterbij, steeds dichterbij, ik begin me wat ongemakkelijk te voelen, blijf stil staan en probeer niet meer te bewegen. Hij schijnt nergens last van te hebben en is uitsluitend op zijn prooi gefixeerd. Ik pak voorzichtig m’n mobieltje en maak een foto. Hij slikt zijn prooi door, kijkt me even aan en loopt verder. Ik loop ook verder en kijk naar die andere natuur: het plantenrijk. Nog steeds staan in de Hortus een groot aantal planten in bloei.
Plantenjournaal – Begonia grandis Dryand

begonia-3
Begonia grandis Dryand             foto MvL

Het blad van de Begonia is opvallend. Lees verder Lente in de herfst

Pijlen

Afbeeldingsresultaat voor richard long  circle of autumn winds
Bron: http://www.stedelijk.nl

Mijn oog viel op de pijlen van Richard Long tijdens een wandeling in de kelder van het Stedelijk. Long is een Engelse kunstenaar uit Bristol die zich laat inspireren door de natuur. Hij speelt met het landschap om zich heen en maakt daar foto’s van. De meeste van zijn werken ontstaan tijdens een wandeling door de natuur. Zo is  A Line Made by Walking (1967) een afbeelding van waar hij op de grond een lange lijn ‘tekent’ door verschillende keren heen en weer te lopen. Door er een foto van te maken zie je een rechte lijn in het landschap. Rudy Fuchs die Long’s Circle of Autumn winds heeft opgenomen in zijn tentoonstelling ‘Opwinding’, leerde me anders kijken: niet alleen naar de pijlen of lijnen, maar ook naar de ruimtes er tussen of er omheen. En dan zie je opeens meer.

Plantenjournaal- Snavelbies

snavelbies
Snavelbies                                 foto:MvL

Snavelblies (Rhynchospora alba) bloeit meestal tot in augustus, maar bij mij op het dak bloeit hij nog steeds. De witte snavels staan op hoge grassprieten, het liefst met zijn voeten in de natte grond. Ze vallen vrolijk op, vooral tussen ander groen gras. En als je goed kijkt, zijn de ruimtes tussen de witte bloembladen net pijlen.