Categorie archief: lente

flora in de lente

Om-fiets planten

klaproos papaver
Oosterse Papaver                          foto MvL

Nog steeds moet ik wennen aan de steeds veranderde social media met z’n vloggers, bloggers, twitters,  instagrammers en ga zo maar door. Facebook is voor mij nog steeds raadselachtig, terwijl dat toch al vrij ouderwets is. Ik wil wel meedoen, maar tegelijkertijd remt het me af. Alles moet snel en vaak, anders tel je niet mee. Schaar mij gerust onder het meer behoudende type: waarom weer een nieuwe telefoon als de ‘oude’ nog goed is of een nieuwe man als de oude nog steeds je grote liefde is? De mooie kant van social media is dat het om delen gaat. En wie kan er nou tegen delen zijn, houd ik mezelf voor.

Uit mijn ooghoeken zag ik iets oplichten aan de andere kant van de de straat.  Ik zat op de fiets en was al een paar meters verder, maar moest toch achterom kijken en zag daar een reuze klaproos staan. Het was de combinatie van licht en kleur die de oplichting  van de bloem veroorzaakte. De schittering was zo groot dat ik niet anders kon dan omdraaien en terugfietsen. Zo kon ik de tere bloembladen in alle rust bekijken en met u delen, want ja ik wil er ook graag bij horen.

Deze klaproos met haar grote en opvallende bloem is de Papaver orientale. In de volksmond ook wel de oosterse klaproos genoemd en zij is één van de vele soorten uit de familie van de Papaveraceae. Het is een sterke vaste plant die weer en wind kan verdragen. Het zijn gemakkelijke planten en hebben de rare eigenschap om na de bloei bovengronds volledig af te sterven net zoals de tulp en de narcis. Echter geen paniek: de plant neemt even een rustpauze en komt later op het jaar gewoon terug. De moeite waard om voor om te fietsen.

Boomstoel

bron:fullgrown.co.uk

Dinsdag was ik bij PINC, een oplaadpunt van ideeën én van je eigen energie. PINC staat voor People, Ideas, Nature en Creativity. Gedurende de dag vertellen 16 bevlogen mensen uit binnen en buitenland hun verhaal. Het zijn de meest uiteenlopende en bijzondere verhalen over muziek, natuur, wetenschap, sport, economie, wilskracht of ziektes. Alles is mogelijk, als het maar persoonlijk, innovatief of creatief is.

Zo was er dit jaar de Schot Ian Little die vertelde over een kwekerij van bomen die tot stoel opgroeien. De bomen groeien in de vorm van een stoel, en als de stoel volgroeid is wordt hij eraf gezaagd en kan de volgende stoel gaan groeien. Het duurt ongeveer 4 à 5 jaar voordat een stoel volgroeid is. Heel duurzaam. Er groeien ook lampen en tafels. De bomen die gebruikt worden zijn katwilgen (salix viminalis), omdat deze lekker buigzaam zijn en daardoor makkelijk in allerlei vormen kunnen groeien. Het ziet er grappig uit vooral omdat de stoelen ondersteboven groeien, dat groeit blijkbaar het makkelijkst.

Afbeeldingsresultaat voor full crown gavin munro
bron:fullgrown.co.uk

Dit is een zuinige vorm om meubels te produceren, vergeleken met de huidige industrie: geen bossen die gekapt moeten worden, geen grote machines die de bomen omzagen en wegslepen, geen vrachtwagens die de bomen vervoeren, geen fabrieken die bomen tot meubels maken. Wat een besparing aan kosten én een vermindering van vervuiling. De boomstoelen halen juist de vervuiling (CO2) uit de lucht en geven ons de zuurstof. Weer een goed verhaal.

Mierenbroodje van Ossentong

ossentong

Foto MvL

Overblijvende Ossentong (Pentaglottis-sempervirens), een wat vreemde naam voor een klein lief blauw bloemetje die nog kleiner oogt dan ze in werkelijkheid is. Dat laatste komt door haar grote bladeren. Ze lijkt op een vergeet-me-nietje, maar is een stuk groter en bovendien behaard. De naam ‘ossentong’ komt door de ruwheid van het blad, dat als een ossentong aanvoelt. Niet dat ik ooit een ossentong heb gevoeld, maar ik kan me er iets bij voorstellen. De onderste bladeren zijn groter dan de bovenste en goed te herkennen omdat er witte stippen op staan.

De ossentong komt oorspronkelijk uit Zuidwest-Europa en zie je daar vaak, echter in Nederland is ze zeldzaam en kom je haar in het wild niet snel tegen. Soms langs bosranden of straten in stadsgebieden. Aan haar lange bloei ligt het niet, ze bloeit al vanaf april tot in de herfst en daarom een geliefde plant voor in de tuin.

Bijzonder aan de plant is dat de vruchten, net als bij het sneeuwklokje, een mierenbroodje bezitten. Dit is een aanhangsel aan de zaden, waarop mieren verzot zijn. Zodra de zaden op de grond vallen gaan de mieren er mee aan de haal en zorgen zo voor de verspreiding van de Ossentong.

Paeonia Sensatie.

pioenroos 2
Pioenroos                                                foto: MvL

Ik kon nauwelijks m’n ogen van haar afhouden. Ze begon als een strak bolletje. Net als wij. De pioen had haar kroonbladen lekker strak opgevouwen en stond stevig op haar steel. Eerst stond ze er wat stijfjes bij, een beetje saai zelfs. Misschien kwam dat omdat ze alleen in een vaas stond. Elke dag opende ze een kroonblad die nog net aan de bloem bleef vastzitten. Na een week waaieren stond de pioen er gisteren, 4 mei, zo bij. Mooi toch? En vandaag op 5 mei zijn alle bloembladen los gewaaierd. Leve de vrijheid!

Pioen is de Nederlandse naam voor Paeonia, de Latijnse naam die vernoemd is naar een leerling van de Griekse god Asclepius. Paeon ontdekte bloemen met geneeskrachtige werking op de helling van de berg Olympus. Hij gebruikte de planten om een wond van Pluto te helen, die hij na een gevecht met Hercules in de slag om Troje had opgelopen. Asclepius was zo jaloers op zijn leerling dat hij hem doodde, maar Pluto was hem juist dankbaar en liet hem daarom na z’n dood veranderen in de prachtige bloem die hem had genezen. ‘Paeonia’ was geboren.

Bingerden 20 jaar

bron: montferland hoveniers.nl

Het plantenfestival op Bingerden wordt voor de twintigste keer gevierd. Sinds 1996 is het feest op Bingerden (altijd het derde weekend van juni). Gespecialiseerde kwekers uit Europa versieren de buitenplaats met bijzondere planten en nieuwe soorten. Je weet niet waar je kijken moet. Of wat je proeven moet, want het culinaire aspect is evenzeer bijzonder. Diverse traiteurs pakken groots uit op het Food Festival in de moestuin van de buitenplaats. Gisteren na het jureren, was de keuze voor de plant van de show even moeilijk als de keuze van het buffet.

Arcototis wit
Arctotis                bron MvL

Lees verder Bingerden 20 jaar

Gevaarlijk mooi

doodshoofd
Alnwick Gardens                         bron MvL

Nog geen inch verwijderd van de Schotse grens ligt het Engelse dorpje Alnwick (spreek uit: “Ennik”),  dat bij velen bekend is om zijn Harry-Potter-kasteel. Op Zweinstein kreeg Harry Potter op de binnenplaats van het kasteel les in bezemsteelvliegen. Deze cursus wordt nog steeds gegeven. Wel, ik kwam niet voor het bezemsteelvliegen, hoewel ik even twijfelde om het toch eens te proberen, maar de moed ontbrak. Ik kwam voor de tuinen van het kasteel. Zo’n 15 jaar geleden aangelegd door de Hertogin van Northumberland, wiens familie daar al 700 jaar de scepter zwaait. Met hulp van het Belgisch tuinarchitecten-duo Jacques en Peter Wirtz liet de hertogin een spectaculaire tuin aanleggen met grote waterpartijen, een bamboe doolhof, een Japanse bloesemheuvel, bijzondere planten en kruiden- en rozentuinen. Kosten nog moeite gespaard. Alleen al de prijs destijds (1999) sprak tot de verbeelding: 46,3 miljoen euro.

Lees verder Gevaarlijk mooi

Bijna zestien

Alliums 2 Vondelpark


‘Papa wat deed jij eigenlijk toen je 15 was ?’ vroeg onze dochter S onder het eten. Leeftijd is opeens een dingetje geworden in huize van Lennep. Eerder speelde leeftijd geen rol, maar geleidelijk aan is het een onderwerp geworden. Van S begrijp ik het wel, zij wordt volgende maand zestien en kan niet wachten tot het zover is. “Het leven begint pas echt als je zestien bent” roept ze regelmatig. Ik kan me die tijd niet goed meer herinneren, maar spannend was het wel. Lees verder Bijna zestien

Purple Prince

Purple Prince          bron: gardensonline.com

De tulp “Purple Prince”,  voorheen bekend als de Triumph-tulp doet zijn naam eer aan: De Purperen prins, gekleed in vorstelijk purperpaars wiegt dansend op zijn stevige steel. Purple Prince is een van de meest gekweekte paarse tulpen in Nederland vanwege zijn sterke karaktereigenschappen. De korte stevige steel houdt de bloem lang rechtop.

Nooit eerder het verband tussen deze tulp en Prince gelegd, maar vandaag lijkt het zo vanzelfsprekend. Bovendien is de tulp in 1987 geïntroduceerd, toch wel de hoogtijdagen van Prince. De Purple Prince bloeit nu overal en de wind laat de Purple Prins zelfs dansen in de tuinen van het Rijks.  In gedachten dans ik mee op het nummer Strollin’. Lees verder Purple Prince

Sakura

kersenbloesem 1
Japanse sierkers                           foto MvL

Afgelopen winter zag ik de vertederende Japanse film Our little sister. Het gaat over drie Japanse zussen die hun onbekende half zusje in huis nemen. Hoewel de zussen enorm van karakter verschillen, zie je ze liefdevol en op ingetogen wijze met elkaar omgaan. Ook toont de film op subtiele wijze een ander Japan dan ik gewend ben van televisiebeelden. Hier geen drommen mensen met mondkapjes in beton gegoten steden, vol wolkenkrabbers en neonlichten, maar een inkijkje in het leven op het platteland waar mensen zich nog verbonden met elkaar voelen. Het speelt zich af in Noord-Japan, in een heuvellandschap met prachtige vergezichten op de kust en de natuur. Ik moest denken aan deze film tijdens een wandeling in het Japanse kersenbloesempark in het Amsterdamse bos.  Lees verder Sakura

Tussen de tegels

De Vroegeling               bron:www.davides.nl

Wat is het geheim van een goede fotograaf?  Les 1: Altijd je fototoestel mee! Dat antwoordde de fotograaf Paul Huf twintig jaar geleden. De tijd waarin nog niet iedereen gebogen met z’n hoofd richting hand op zijn smartphone tuurde. Nee, je had gewoon alle tijd om om je heen te kijken en je te verbazen over wat je zag. Dat laatste, het zien en het verbazen, is ook nog een hele kunst op zich. Als ik met Paul op straat liep, was het om de zoveel meter “oh, moet je daar kijken! Fantastisch, kijk nou, zie je dat, ongelooflijk, oh wat mooi! ” Waar ik ook keek, ik zag niet iets bijzonders, terwijl ik toch m’n best deed om maar een beetje indruk te maken. Hij wees dan op een klein madeliefje dat verloren tussen de grijze stoeptegels stond. Er eenmaal op gewezen zag ik de schoonheid er wel van in, maar zonder Paul was ik er straal voorbij gelopen. Sindsdien kijk ik beter. Lees verder Tussen de tegels