Tagarchief: malus

Niet voor de Poes

artemis-2-in-de-boom
Artemis in de boom                foto  Janine ten Horn

Nu eens geen groene halsband parkieten in de malussen, maar zwarte Artemis tussen de sierappeltjes. Artemis krijst niet zoals de parkieten graag doen en laat de rode appeltjes met rust. Artemis kijkt en kijkt. Dat kan ze heel goed. Ze observeert en is de rust zelve en geeft nooit commentaar. Heel prettig. Misschien kan ik een voorbeeld aan haar nemen. Dat zal de dochter en de man des huizes vast toejuichen.

Haar broer Apollo is een stuk minder rustig en beslist geen denker, meer een doener. Als er iets stuk valt, is het vrijwel zeker dat Apollo in de buurt is. Maar nieuwsgierig is hij wel.

apollo
foto MvL

Artemis keek hoe buurtbewoners op de laatste zondag van oktober bakken met bollen en planten vulden om de straat wat op te groenen. De winterbakken werden in de bankjes gezet en de bollenbakken even opgeborgen totdat ze, na hun winterslaap, zijn uitgekomen. In de lente worden de winterbakken vervangen door de bloeiende lentebakken. Kijk maar goed Artemis, het duurt even maar de P.C wordt heus wat groener.

bak-in-de-bak-tillen

 

Plantenjournaal – Festuca glauca en Eucalyptus gunnii
Voor de winterbak hebben we vanwege de grijsgroene kleur Eucalyptus en het grasje  Festuca glauca gecombineerd. De grijs/groene bladeren van de eerste geven een heerlijke eucalyptusgeur af, vooral als je het blad kneust. Het blad van de jonge eucalyptus is rond, maar naarmate hij ouder wordt, verandert de vorm naar langwerpig. De gunnii komt oorspronkelijk uit Tasmanië waar hij zowel in het laagland als op 1200 meter hoogte te vinden is. Hierdoor is deze soort bestand tegen behoorlijke vorst en doet deze het aardig goed in ons klimaat, maar al te strenge winters overleeft hij niet. Houdt van een zonnige plek!

De Festuca clauca, in het Nederlands ook wel zwenkgras genoemd, is een makkelijk siergrasje en kan bijna overal mee gecombineerd worden. Het grasje komt oorspronkelijk uit Zuid-Frankrijk en heeft opvallend, smal, blauw getint loof dat gedurende de winter niet verkleurt. In de zomer bloeit dit gras met bloei-aren, die eerst de kleur van het gras aannemen en later verkleuren naar strogeel.  Het is een goede bodembedekker, ook mooi voor op een graf.

De Sint

Sinterklaas op het schoolplein van de Cornelisvrijschool Sinterklaas op het schoolplein van de Cornelisvrijschool            foto MvL

Hoewel ik niet meer geloof wordt ik toch altijd een beetje zenuwachtig als de kinderen beginnen te zingen op het schoolpleintje. Ik woon ongeveer op het schoolpleintje van een lagere school. Naarmate de tijd vordert en de Goedheiligman op zich laat wachten, worden de liedjes luider en luider. De kinderen worden ongeduldig en ik ook.

Terwijl de poezen Apollo en Artemis rustig voor het raam zitten te kijken naar het voor hun onbekende tafereel en de huismerel ongestoord de laatste sierappeltjes uit de tuin pikt, kijk ik ongedurig waar hij blijft. Elk jaar is het een verrassing hoe hij komt. Gebracht door de brandweer? Via een takelwagen, achterop de scooter, of in een rode Porsche (het schoolplein ligt achter de PC, meer zeg ik niet) waar de Sint opgevouwen inzat en slechts met moeite uit kon komen.

Eénmaal kwam hij op z’n witte viervoeter, een enorm paard. Toen hij wilde afstappen bleef hij met z’n voet in de beugel hangen. De Sint bungelde aan het paard, zijn rode mijter viel af, de meesters en juffen probeerden het paard, dat intussen goed onrustig was geworden, in bedwang te houden. Dat lukte niet echt.  De Goedheiligman sleepte over de grond en leek intussen op een van de bandleden van ZZ Top.  Zijn haar lekker ruig, baard scheef en z’n witte onderjurk half over z’n hoofd. De kinderen waren doodstil geworden.  Toen hij uiteindelijk zijn voet uit de beugel had weten te wurmen, viel de Sint zacht op de nog warme paardenpoep. Ook ik was stil, ik wist niet wat ik zag: het leek een scene uit een film. Lees verder De Sint