Indian Summer

Nevel in het Vondelpark foto MvL Vondelpark  in de ochtend                                                                                foto MvL

Na een natte september was daar eindelijk de Indian Summer. Klinkt toch beter dan nazomer of oudewijvenzomer zoals dat hier in Nederland wordt genoemd. ‘Hoe verzin je het: oudewijvenzomer?’ Uitdrukkingen verzin je niet, die zijn er gewoon. De opleving van de zomer is fijn, het warmt op en geeft kleur aan het leven. Je zou er zomaar vrolijk van worden.  Maar voordat de dag op gang komt, kleurt het nog wat flets door die zwevende waterdruppels in de lucht. De nevel heeft iets mysterieus, iets romantisch, tenminste als je daarvoor in de stemming bent. Het is eigenlijk best prettig om de dag wazig te beginnen, afwachtend wat er komen gaat en langzaam je ogen te ontluiken.

herfstboom in het Vondelpark foto Annette Vlug
herfstboom in het Vondelpark                                 foto Annette Vlug

Als de nevel is opgetrokken, komen de kleuren te voorschijn. De bomen doen hun best ze hebben zich vrolijk uitgedost. Rood, geel en groen voeren de boventoon. De blauwe lucht helpt mee en maakt het feest compleet. Laat die Indian Summer nog maar even voortduren.

Boom in het Sarphatiepark foto; MvL
Bonte iep in het Sarphatiepark                                                               foto: MvL

Een aardig moment om het gedicht van Gerrit Kouwenaar,  ‘De laatste dagen van de zomer’ nog eens te lezen (aan mijn stemming ligt het niet):

Trager de wespen, schaarser de dazen
groenvliegen grijzer, engelen gene, niets
dat hier hemelt, alles brandt langer

dit zijn de laatste dagen, men schrijft
de laatste stilstand van de zomer, de laatste
vlammen van het jaar, van de jaren

wat er geweest is is er steeds nog even
en wat men helder ziet heeft zwarte randen

men moet zich hier uitschrijven, de tuin
in de tuin insluiten, het geopende boek
het einde besparen, met moet zich verzwijgen

verzwijg hoe de taal  langs de lippen invalt
hoe de grond het gedicht overstelpt, geen mond
zal spreken wat hier overwintert –

Gerrit Kouwenaar, Een geur van verbrande veren, 1991

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s