Categorie archief: winter

flora in de winter

Winter Rozet

 Detail uit schilderij van Nicolaas Baur, 1809 Schaatswedstrijd voor vrouwen op Stadsgracht in Leeuwarden    Bron:Rijksstudio

De winter doet langzaam zijn intrede. Met horten en stoten komt de kou dichterbij. Het begon vorige week met ijzel in het Noorden. Schaatsen in de straten van Groningen en Friesland. Dit weekend mag ook de rest van het land sjaals en mutsen te voorschijn halen. Twee eeuwen geleden werd er op de stadsgrachten van Leeuwarden geschaatst en op 21 januari 1809 vond er de eerste schaatswedstrijd voor vrouwen plaats. Vrouwen en sport was tot dan toe not done. Maar goed, eens moet de eerste keer zijn. Maar liefst 64 ongetrouwde vrouwen  streden om de hoofdprijs: een gouden oorijzer. Om beter te kunnen bewegen hadden de dames zich ontdaan van hun mantels. Zo kon Nicolaas Baur de twee finalisten schilderen met blote armen. Dat laatste ging nu net iets te ver. Geschokt door de weinig verhullende kledij werden de schaatswedstrijden voor dames onmiddellijk verboden. De mantels moesten weer aan. Een beetje wat sommige nu ook liever zien. Lees verder Winter Rozet

Jac. P. Thijsse

Jac. P. Thijsse park Amstelveen foto:MvL
Jac. P. Thijssepark Amstelveen                                              foto MvL

Een week geleden, op de eerste dag van het jaar liep ik in het Jac. P. Thijssepark.  Het was m’n eerste keer daar in het kleine parkje te Amstelveen. Het is een heus heemparkje.  Een wandeling na oudejaarsnacht doet wonderen. Ook leken de wilde planten in een wondere wereld te vertoeven. Sommigen vol in bloei.  Zoals het vrolijke Leucojum  (lenteklokje), u weet wel het zomerzotje, het woord dat ik in oktober liet vallen, omdat het uit de Dikke van Dale was gekieperd.  Belofte maakt schuld: ik had beloofd het Zotje weer terug te brengen in de Van Dale.  Nou, m’n offensief is begonnen.

Zomerzotje in Jac. P. Thijssepark foto MvL
Zomerzotje Leucojum in Jac. P. Thijssepark                            foto MvL

Lees verder Jac. P. Thijsse

Joséphine

Afbeeldingsresultaat voor josephine hortus

Onze dochter heet Sophie. Zoals zoveel meisjes. Ik geloof dat deze naam al enkele jaren de meest voorkomende naam is.  Eigenlijk wil je toch een naam die door weinigen gedragen wordt. Voor haar geboorte had ik ook de naam Josephine in gedachten, maar deze werd meteen afgekeurd door de vader en later ook door onze dochter.  Ze vond het een hele stomme naam.  Ik blijf Josephine een mooie naam vinden, zonder streepje dan, maar ik moet toegeven dat onze de dochter haar naam met verve draagt en de naam Sophie haar goed past.

Joséphine heeft binnenkort een tentoonstelling in de Hortus. Ik heb het over de eerste vrouw van Napoleon Bonaparte,  mevrouw de Beauharnais.  Terwijl haar man  voortdurend op oorlogspad was, schonk Joséphine de laatste 15 jaar van haar leven  alle aandacht aan haar tuin.  In 1799, terwijl Napoleon maanden wegblijft voor zijn tocht door Egypte, koopt Josephine het Chateau de Malmaison,  ten Zuiden van Parijs.

Afbeeldingsresultaat voor Pierre-Joseph Redouté

Pierre -Joseph Redouté                                     bron: linternaute.com

Gedreven door haar verzameldrift wist ze een indrukwekkende botanische collectie op te bouwen in de tuinen van haar net gekochte huis. Kosten noch moeite werden gespaard. Met de gevulde portemonnee van Napoleon, worden uit alle uithoeken van de wereld zaden, bollen en planten aangevoerd naar de tuinen van Malmaison. Vooral de rozentuin, waar alle in die tijd bekende rozen stonden, is tot op de dag van vandaag befaamd.

De schilder Pierre-Joseph Redouté (1759 – 1840) wordt als hofschilder aangesteld en gebruikte vooral de rozen als onderwerp voor zijn schilderijen waardoor een deel van Joséphine’s plantenverzameling  vereeuwigd is gebleven.  In de tentoonstelling van de Hortus Botanicus Amsterdam (28 maart – 18 oktober 2015) ziet u een aantal van deze soorten terug.

Voltaire zei het al: ‘Il faut cultiver notre Jardin’.

Plantenjournaal – Narcissus ‘Spoirot’

Narcissus 'Spoirot'  foto MvL
Narcissus ‘Spoirot’                                                                           foto MvL

Het  vroegbloeiende hoepelroknarcisje is een klein schattig ivoorkleurige bloem van ongeveer 5 cm groot.  De vorm van de kleine bloemen lijkt op een hoepelrokje en staat prachtig tussen het gras, omdat het blad van de hoepelrok hetzelfde uiterlijk als een grasspriet heeft. Ze houdt van zon en niet van te droge grond. De bloem is vernoemd naar Hercule Poirot, de detective die een hoofdrol in een boekenreeks van Agatha Christies speelt. Waarom?: Joost mag het weten.  Dat is pas een stomme naam.

Moestuintje

Schoolwerktuin
De eeuwige schooltuin over de dr. L. Alma Schoolwerktuin

Vorig jaar had ik een moestuintje op de Zuidas ingeklemd tussen de VU en de voetbalvelden van Buitenveldert. Het was een mystieke plek. Als je er voorbij fietste, zag je het nauwelijks liggen. Het lag verstopt achter de bomen. Eenmaal aangekomen stapte je terug in de tijd en kwam je in een oase van rust en groen. Aan een zijde stonden rijen appelbomen, waaronder je heerlijk kon luieren en genieten van zelfgemaakte soep of appeltaart en aan de andere zijde lagen de moestuintjes waar een enkeling hard werkte. Alleen de hoge gebouwen aan weerszijden verraadde de tijd.

Oorspronkelijk waren het schooltuinen, waar Anton Meester de stadskinderen leerden wroeten in de aarde.  Naast wortelen, boontjes en pastinaak stonden er altijd een paar zonnebloemen te pronken.  De bloemen waren vele malen groter dan de kinderen zelf.  Allemaal te zien in het boek ‘Eeuwige Schooltuin’ waar 50 jaar schooltuinwerken in beeld is gebracht met foto’s van de kinderen.

De schooltuinen zijn vorig jaar verdwenen, omdat de VU de grond had gekocht om er op te bouwen. De bouw werd uitgesteld en daarom mochten stadsmensen er nog een seizoen moes-tuinieren. Schooltuinmeester Anton Meester hielp nog steeds waar nodig, ook bij het organiseren van borrels en feestjes.  Én hij was meer dan nodig: bij het verzorgen van de drank, het eten,  het regelen van een dj voor  de dansliefhebbers. Het was een heerlijke zomer, met zelfgemaakte tomatensoep,  pizza’s uit de buitenoven en marshmallows van het haardvuur. Af en toe kreeg ik een alarmmail dat het moes niet meer van het onkruid te onderscheiden was en dat het onkruid de tuintjes van de buren overwoekerde. Dan moest ik aan de slag, een week niet geweest was funest voor de moes en voor de buren. In het begin zag het er wel aardig uit, met wat tulpen lijkt het al snel wat, maar halverwege de zomer was het niet meer om aan te zien. Daar heb ik natuurlijk geen foto’s van. Van de tulpen wel.

schoffeltuintje      foto: MvL
schoffeltuintje                                         foto: MvL

Inmiddels zijn alle bomen gekapt en ligt er een grote parkeerplaats: een kale, kille bende. Er ligt nog een klein stukje aarde achter de parkeerplaats en daar mogen nog moestuintjes worden gehouden. Schoffelen achter het asfalt lijkt mij minder aantrekkelijk. Ik heb nu een moestuintje op m’n aanrecht. Tomaten, basilicum, andijvie en broccoli. Het groeit als kool en het mooie is, ik hoef niet meer te schoffelen en bovendien geen last van onkruid. Gemak dient de mens. Dank je wel AH.

Valentijn met stekels

foto MvL
foto MvL

‘Jij bent ouderwets! Wie stuurt er tegenwoordig nog een kaart?’ stond in een app die ik van een vriendin kreeg. Ik had haar via een kaart laten weten dat ik een leuke avond had gehad. Ja, ik geef toe ik krijg weinig kaarten of brieven meer. Vroeger nog wel van opa en oma of geliefden. Nu weten de jongelui niet eens van het bestaan van een postzegel. Een brief posten? Hoe moet dat? Tijden veranderen, des te leuker als er iets bij de post zit. Vanochtend lag er een kaart op de mat. Een Valentijnskaart. Nou ja, zo leek het, maar ik twijfelde of de afzender dat ook voor ogen had. Geen tekst of uitleg op de achterzijde. Ik moest lachen, maar een tikje verontwaardigd was ik wel.

’s Middags werd er een doos bezorgd. Nieuwsgierig maakte ik de doos open, met verbazing keek erin.  Inderdaad: geen rode rozen. Een doos vol met cactussen. Hele mooie gekleurde cactussen die sowieso vrolijk stemmen, ook al hou je niet van die stekels. Ik moet nog bedenken hoe ik ze uit de doos krijg.

foto MvL
foto MvL

Plantenjournaal- Dwergkwee (Chaenomeles Superba)
Dwergkwee, kweeappel, Japanse dwergkwee, Japanse sierkwee, allemaal namen voor een en dezelfde struik: Chaenomeles. De struik bloeit vroeg in maart en april nog voordat het blad eraan komt. Daarom zijn de bloemen zo opvallend en goed te zien. Er zijn wit bloeiende variëteiten en heel veel van rood afgeleide tinten. Het blad is opvallend licht groen.

Na de bloei komen er vruchten aan waarvan je heerlijk jam kan maken en ze ruiken bovendien heerlijk. De takken hebben flinke doorns. Daarom worden ze vaak geplant in openbare ruimtes om het er doorheen banjeren minder aantrekkelijk te maken. Bij mij staan de ze in een vaas. Ik had de takkendoorns gekocht zodat de poezen Artemis en Apollo er niet aan zouden komen. Een vaas bloemen is niet veilig voor die twee. Binnen een uur zijn de bloemen er af en voetbalt Apollo ermee. Maar aan deze Japanse sierkwee prikken ze hun neus. Oh, zouden het Apollo en Artemis zijn,  die mij de kaart stuurden?

FullSizeRender (1)
Dwergkwee                                                                                     foto MvL

De groene roos

Aerial Roots 7 van Nikkie le Nobel    foto MvL
Aerial Roots 7 van Nikkie le Nobel                                                foto MvL

Planten en bomen schijnen er geen saai of rustig bestaan op na te houden. Je denkt al snel: ze kunnen niet denken, nemen geen beslissingen, kunnen niet samenwerken zoals mens of dier. Dat blijkt toch niet helemaal te kloppen. Planten en bomen zijn intelligent. Ze manipuleren, bedriegen, belonen en werken zelfs samen. Deze verbazingwekkende inzichten haal ik uit het boek ‘Plantaardig, vegetatieve filosofie’ van de filosoof Oudemans. Ik lees dit boek met verwondering, maar ik kan er geen speld tussen krijgen.

Het was overigens Darwin die daar als eerste over schreef. Hij zag “…dat wortels niet zomaar passief naar beneden groeien, maar zich kenmerken door beweging en waarneming. Een wortel navigeert, weet wat boven en beneden is neemt de zwaartekracht waar, kan vocht lokaliseren, neemt kou en warmte waar.” Hij ontdekte met andere woorden dat planten veel intelligenter zijn dan we dachten. Dat betekent dan ook dat wij, mensen, meer op planten lijken dan we denken.

Als ik mocht kiezen, zou ik wel op het geranium-stekje van Nikkie le Nobel willen lijken. Lekker achter het raam in zon. Op haar olieverf schilderijen zijn fijne borduursels verwerkt. Hierboven zijn de wortels met draad zichtbaar gemaakt.

Plantenjournaal-Rosa Wimbledon

Rosa Wibledon    foto:MvL
Rosa Wimbledon                                                                                foto:MvL

Of liever zou ik op de Wimbledon roos willen lijken.  Ik hou van tennis en wil er best zo uitzien. Bovendien ruik je nog lekker ook. Vanochtend liep ik in Aalsmeer me te vergapen aan zoveel prachtige bloemen. De versheid straalt je tegemoet, alsof ze net geplukt zijn. Vriendin I. zocht groene bloemen. Bij de kleur groen denk je meer aan blad dan aan bloem, maar bij Rosa Wimbledon sprong de bloem er met kop en schouders boven uit.  Een groene roos met een subtiel vleugje rood aan de bovenste rand in de binnenste bladen van de roos.  Ze zijn aan de prijs, maar dat neem je voor lief als je ze ziet.  Bovendien kan je ze altijd nog stekken.

Rozen stekken is niet moeilijk.  Let we:l je doet dit na de bloei, dus tussen eind augustus en begin september. Hoe stek je een roos?

  1. Zoek een aantal rechte takjes aan de rozenstruik en verwijder de bottels.
  2. Knip deze takjes recht onder een ‘oog’ (dikker stukje waar een blad uit groeit) af.
  3. Verwijder de bladeren van de onderste helft van de stekken.
  4. Leg hydrokorrels of potscherven op de bodem van de potjes en vul deze met eigengemaakte compost of stekgrond.
  5. Prik een gaatje in de aarde en stek de rozenstekken voor de helft in de grond.
  6. Een stek heeft in het begin geen wortels en kan dus weinig vocht opzuigen. Zorg daarom voor zo min mogelijk verdamping door (de meeste) bladeren aan de stek te verwijderen, de grond goed te bevochtigen en de stek uit de wind en niet in volle staan te plaatsen.
  7. Als in het voorjaar uit het bovenste oog een blad gaat groeien heeft de stek wortels gemaakt en kan hij in de tuin worden geplant.

Stekken van planten kan op verschillende manieren zie stekken op de website van tuinieren.nl

Les Neiges d’antant

Wit Vondelpark Foto MvL
Vondelpark  30 januari 2015                                                             Foto MvL

Toen ik vanochtend vroeg naar buiten keek dacht ik aan die mooie regel : “Mais où sont les neiges d’antan ?” Niet dat ik altijd in het Frans denk en zeker niet om zeven uur ’s ochtends. Misschien kwam het omdat ik gisteravond het Frans van mijn dochter overhoorde en ik vanochtend de wereld wit zag. Waar kende ik die regel toch van? Ik besloot eerst naar het Vondelpark te gaan voordat de sneeuw voor de zon zou smelten. Mijn werk zou niet smelten en duldde best nog wat uitstel.

Het park lag er vredig bij. Mooi gehuld in een flinterdun laagje sneeuw. Ik was net op tijd. Onder de bomen regende het al smeltwater, terwijl de zon de sneeuw nog wat oplichtte, begon de sneeuw langzaam te verdwijnen. Les neiges d’antan,  de sneeuw van weleer, wat wil je nog meer? Waar ken ik die regel toch van?

Vondelpark 30 januari 2015 foto MvL
Vondelpark 30 januari 2015                                                     Foto MvL

Het is een regel uit een gedicht. Een gedicht van de Fanse dichter, dief en vagebond François Villon.  Een arme sloeber die in de late Middeleeuwen in Parijs opgroeide en af en toe Parijs verliet vanwege een moord of een diefstalletje.  Zijn regel “Mais où sont les neiges d’antan ?” is wereldwijd bekend en wordt menigmaal geciteerd om de melancholie van het leven aan te duiden. Toch bijzonder dat na na zes eeuwen die ene zin nog regelmatig valt. François moest eens weten.

Vooruit nog een foto, want wie weet is het de laatste sneeuw van deze winter.   

sneeuw op de takken foto MvL
Vondelpark 30 januari 2015                                                           Foto MvL

Plantenjournaal- Zuidelijke Brandnetel (Urtica membranacea)
In het radioprogramma Vroege Vogels hoorde ik voor het eerst van de Zuidelijke brandnetel. Op jacht naar winterbloeiers is deze maand een allochtone plant ontdekt, nota bene in de Pijp in Amsterdam.  Het is geen gewone brandnetel, hij geeft witte kleine bloempjes in de winter en prikt veel minder dan de gewone grote brandnetel.

De plant leeft normaal  in Portugal of Spanje, maar nu dus ook in de geveltuintjes van de Pijp. Hij schijnt zich hier thuis te voelen. Naar alle waarschijnlijkheid is hij als verstekeling meegelift met uit Zuid-Europa ingevoerde kuipplanten. Geholpen door zachte winters heeft de zuidelijke brandnetel mogelijk de eerste stappen naar inburgering gezet.

Bron: vroegevogels.vara.nl

Blauwe Vrijdag

foto Juliette Erkelens

Foto uit de serie Strand van Juliette Erkelens

De week begon met Blue Monday, de deprimerendste dag van het jaar volgens de Engelse psycholoog Cliff Arnall. Mij is het niet geheel duidelijk waar hij zich op baseert.  Het zou komen omdat de feestdagen voorbij zijn (velen zijn daar juist blij om), er te veel gegeten en gedronken is, het geld op is en alle goede voornemens inmiddels gesneuveld zijn. Kortom, de sleur zit er weer in.

Ik ben maandag ongeschonden doorgekomen. Nergens last van gehad.  Maar gisteren diende Blue Monday zich bij mij aan, terwijl het al donderdag was. Gelukkig is het vandaag vrijdag en is de sombere sluier bijna opgetrokken. Een goede nachtrust doet wonderen. Bovendien heb ik geen enkele reden om somber te zijn, maar zo’n dooddoener werkt averechts. “Opgewekt voorwaarts” hoor ik m’n vader zeggen als hij vroeger op m’n pruillipje wees. Dat hielp wel, maar pas nadat ik  hem nog een snauw uitdeelde.

Wat ook helpt is naar mooie dingen kijken. Ik moest wel twee keer kijken: zand of ijs? De foto van Juliette Erkelens (uit de serie Strand) is op het strand van Zeeland gemaakt.  Het doet me denken aan het schilderij van de Poolse schilder Leszek Skurski dat ik afgelopen zomer in Marseille zag hangen. Geen zand, maar ijs.

Der Schlauch  van Leszek Skurski  (2012)
Der Schlauch van Leszek Skurski (2012)                                foto MvL

Juliette fotografeert met polaroid en daarna hanteert ze verschillende technieken, waardoor er een bepaalde sfeer ontstaat en haar foto’s iets poëtisch of mystieks oproepen. Meer zeg ik niet, anders lijkt het of ik haar werk wil aanprijzen, maar dat heeft zij (gelukkig) niet nodig.

Wat ook helpt (tegen sombere buien) is naar buiten gaan. Een frisse neus halen. Op de fiets of met de benenwagen. Hoogste tijd om naar mijn omfiets-bomen te kijken. Zouden de knoppen van de Magnolia zich al een beetje openen en misschien al bloeien? Of ben ik nu te ongeduldig?

PS  de ene Groene Vrijdag is korter dan de andere.

Zweven

 

Wijnetiket Figure Libre                         bron: decouverte-vins.com

Onstuimig en zacht, wind en buien, hoorde ik de weerman nog zeggen voordat ik de radio uitdraaide. Nadat de ergste buien voorbij waren stapte ik gisteren op m’n fiets richting de bibliotheek om wat te werken, in de hoop me beter te kunnen concentreren en me minder te laten afleiden dan thuis. Eenmaal op de fiets realiseerde ik me de luxe om tussen de buien door te kunnen fietsen. Het was zelfs even droog.

Het regende dan wel niet, maar het waaide flink. Zeg maar gerust het stormde. Zo flink dat ik met fiets en al even van de grond werd gelicht en door de lucht zweefde. Even voelde ik me helemaal vrij. Het ging heel snel allemaal. Het duurde hooguit een seconde, al leek het veel langer. Eenmaal geland moest ik denken aan mijn favoriete gedicht van Ted van Lieshout:

Buigen
Ik zweef boven iedereen uit
in het geheim – de wereld weet
nog niet precies dat ik er ben.

Ik moet soms ook nog wennen
aan mezelf, maar mijn voorsprong 
is al groot. Wie mij voorbij wil

op de fiets, moet om mij heen
in een bocht. En een bocht 
is wel een soort van buigen.

Ik kan nog zweven, maar mijn voorsprong is geslonken, ik begin zelfs achterop te raken. Tijd om een tandje bij te zetten.

Voordat ik me installeerde in een rustig hoekje van de bibliotheek, liep ik de trap op naar de kast met kinderpoëzie en ja daar stonden ze, de boeken van Ted van Lieshout. Ik pakte het eerste boek: ‘Mijn botjes zijn bekleed met deftig vel’ en bleef me verwonderen over de taal en tekeningen van Ted van Lieshout. Nieuwsgierig? Je kan zijn kindergedichten lezen op de digitale leestafel.  Het maakt dus niet uit, ook in de bibliotheek laat ik me makkelijk afleiden. Zo kom ik nooit vooruit.

De zwevende held op de afbeelding is niet Van Lieshout, maar behoort toe aan een heerlijke wijn waar je ook van gaat zweven, maar anders dan zweven boven je fiets.

Plantenjournaal- Yucca (Palmlelie)

Mijn oog viel op de volgende advertentie: ‘ Yuka, Woonplant van de Maand’

http://www.bloemenbureauholland.nl/campagne/januari-2015-yucca-is-woonplant-van-de-maand
Januari 2015: Yucca is Woonplant van de maand’     bloemenbureauholland.nl

Kamerplanten zijn weer terug. Helemaal hip (baarden geloof ik ook).  Zelfs in de PC zijn planten hip. De etalage van Dolce & Gabbana kleuren rood met geraniums, nota bene in hangmandjes uit oma’s tijd en bij Massimo Dutti staan de modepoppen voor de Yucca’s .

Van nature komen yucca’s (palmlelies) voor in warme en droge gebieden in Noord- en Zuid-Amerika. De planten hebben dikke, leerachtige bladeren met scherpe punten en witte bloemen. De bladeren groeien zo uit de aarde of aan een of meerdere stammetjes.  Uit de wind en op een zonnige plek kan je ze ook buiten houden. Hoe ouder de palmlelie hoe sterker. Van de palmlelie wordt gezegd, dat hij niet winterhard zou zijn, maar oudere exemplaren overleven strenge vorst goed en anders dek je de plant voor de zekerheid af met een bladerdek.

Het Potlood

Just the fact someone took the time to do this is awesome.

bron: http://www.dictoot.com

Even liggen de potloden er verslagen bij. De afgelopen dagen dacht ik aan vriend Stefan die tussen de bedrijven door van afgebroken takken en boomstammen uit zijn tuin menshoge potloden maakt. Dikke, dunne, kromme, geen een is er hetzelfde. Dit doet hij al zolang ik hem ken. De potloden staan fier rechtop, meestal in kleine groepjes enigszins verscholen in zijn grote tuin. Het is een koddig gezicht vooral de gekleurde punten die boven het groen uitsteken (overigens de potloden op de foto hierboven zijn niet van Stefan, die van hem zijn nog mooier).

Kleurpotloden hebben sowieso iets vrolijks, misschien omdat ze je doen herinneren aan de kindertijd of omdat kleuren gewoon een fijne bezigheid is, tenminste als niemand controleert of je wel binnen de lijntjes blijft. Tien jaar geleden zat ik in Ierland in een café, (eigenlijk zat ik veelvuldig in het café vanwege de aanhoudende regens), daar zaten mannen van een zekere leeftijd heel serieus kleurplaten in te kleuren. Ik moet bekennen dat ik wat moest gniffelen, maar tegelijkertijd dacht: waarom niet?

En dan is daar opeens het potlood als wapen. ,, …Wij zijn hier omdat de pen en het potlood uiteindelijk de sterkste wapens zijn. Het slechtste wat we nu kunnen doen is voldoen aan de verwachting van die terroristen: dat we haat en wraakgevoelens tussen bevolkingsgroepen toelaten in onze harten.” dat zei de burgemeester van Rotterdam Ahmed Aboutaleb als protest tegen de bloedige aanslag in Parijs. Hij stelde dat het doden van onschuldige mensen, waar ook ter wereld, nooit met gelatenheid mag worden gadegeslagen. En ik zat op de bank voor de tv. Had ik gisteren niet samen met m’n dochter op de Dam moeten staan?

Het was een indrukwekkende speech. Hij riep tenslotte iedereen op de tolerante samenleving te verdedigen; ,,…Niet verdeeld, maar samen. Niet met wapens, maar met woorden. Niet met haat, maar met liefde.”

Midden op de Place de la Bastille staat een boom waar de Fransen spontaan briefjes met teksten op prikken om hun medeleven te betuigen aan de slachtoffers van de aanslag in Parijs. Een briefje blijft me bij. Er stond een rood gekleurd hart op, met daarin de simpele zin: ‘ik kan niet tekenen’.

Plantenjournaal – Creeping Charlie

Creeping Charlie
Creeping Charlie                               bron:www.theequinest.com

Er bestaat een plantje, de Engelsen noemen hem de Creeping Charlie (Glechoma hederacea) , in Nederland bekend onder de naam hondsdraf, met opvallende heldere paarsblauwe bloemetjes. Het is een wilde plant, een bodembedekker en groeit (vaak spontaan) op schaduwrijke plekken.

De Creeping Charlie wordt vaak afgedaan als onkruid omdat het goed kan woekeren. De Engelsen wijden er zelfs artikelen aan ‘How to kill creeping Charlie’.  Aan onkruid kleeft iets negatiefs, iets lelijks. Dat is helemaal niet het geval met de hondsdraf. In haar bloeitijd (maart tot en met juni) kan het grote vlakken vullen waardoor de bodem met een grote blauwe waas wordt overdekt. Heel mooi.

In de homeopathie wordt gezegd dat een aftreksel van hondsdraf zou helpen tegen moeilijk te genezen wonden. De Latijnse naam is waarschijnlijk een verbastering van een heel oud gotisch woord Gunderaba dat “wonddrank” betekent. Laten we onze wonden likken door het planten van creeping Charlie.